Γύρω απο το Παγγαίο.

Απο την παραλία στο βουνό και πίσω.
Μια Κυριακάτικη τσάρκα στο Παγγαίο.
Δεν καταφέραμε να ανεβούμε στις κορυφές του
πάνω απο τα 1400 υψόμετρο το χιόνι δεν έλιωσε στο δρόμο.

Ασταμάτητη και χαλαρωτική.

Ασταμάτητη και χαλαρωτική βόλτα στο κυνήγι των εικόνων
των πηγών σε βουνά και λαγκάδια,
ξεχασμένοι οικισμοί πέτρα και ξύλο ένα,
σε ιαματικά λουτρά να κάνεις μπάνιο και να βλέπεις την σελήνη απο πάνω σου,
παρθένα δάση, γεφύρια που δεν πατά ανθρώπου πόδι πλέον,
σταθμοί τρένων που κανένα τρένο δεν σταματά πια,
διαστημικά βράδια και γήινα ξημερώματα, φίλοι απο το πουθενά
και απο κει να ακολουθάμε τα ποτάμια ως το Αιγαίο πέλαγο
και ψάξε βρες που...

Καταρράκτης Ορλιάς [Λίγοι νομίζω είμαστε..]

Ποιος θα το φανταζόταν κάποτε ότι κλεισμένος μόνος
σε ένα δωμάτιο μπροστά στην οθόνη του προσωπικού υπολογιστή σου
σταθερού η κινητού θα μπορούσες να βρεθείς  όπου ήθελες
πατώντας μόνο ενα κουμπάκι για να συνδεθείς στο παγκόσμιο ιστό
και να βρίσκεσε τόσο εύκολα από την μοναξιά του δωματίου σου μέσα στην μοναξιά του πλήθους.
Και για ποιο βαθιές εμπειρίες μπορείς να φορέσεις την εφαρμοστή στολή με την νανοτεχνολόγια τελευταίας γενιάς, την κάσκα που ενεργοποιεί πολλά σημεία του εγκεφάλου των αισθήσεων με τα εσωτερικά σου όργανα και μέσα απο τα παρωπίδια γυαλιά να βλέπεις όπου θέλεις και να βρίσκεσαι σχεδόν σαν αληθινά όπου πραγματικά θέλεις οποιαδήποτε στιγμή.